Depresja w świecie fitness. O czym jako instruktorki mówimy za mało?

Branża fitness kojarzy się z energią, zdrowiem, dyscypliną i silnym ciałem.
Z uśmiechem na twarzy, płaskim brzuchem i hasłem: „Nie ma wymówek”.

Ale za kulisami tej energii często stoi coś, o czym mówi się zdecydowanie za rzadko – zmęczenie psychiczne, presja i… depresja.

Piszę to jako instruktorka fitness. Kobieta, która motywuje inne kobiety. Która mówi im, że są silne. Która pokazuje, jak przekraczać granice. A jednocześnie sama musiała nauczyć się, że siła nie zawsze wygląda tak, jak pokazujemy ją na sali treningowej.

Presja bycia „zawsze fit”

W naszej branży ciało jest wizytówką.
Wygląd sprzedaje.
Energia sprzedaje.
Uśmiech sprzedaje.

Jako instruktorki jesteśmy na widoku. Media społecznościowe dodatkowo potęgują to wrażenie. Codziennie pokazujemy formę, motywację, dyscyplinę. Często czujemy, że nie mamy prawa do słabości, bo przecież jesteśmy inspiracją.

Tylko że inspiracja też jest człowiekiem.

Depresja nie patrzy na poziom tkanki tłuszczowej. Nie sprawdza, ile kilogramów podnosisz ani ile godzin w tygodniu ćwiczysz. Możesz prowadzić trzy treningi dziennie, mieć komplet na sali i jednocześnie czuć w środku pustkę.

I to wcale nie jest rzadkie.

Gdy ruch przestaje wystarczać

Tak – aktywność fizyczna realnie wpływa na nasz nastrój. Ruch reguluje układ nerwowy, obniża poziom stresu, poprawia jakość snu. Endorfiny są faktem.

Ale trening nie jest lekarstwem na wszystko.

W branży fitness często powtarzamy:
„Idź poćwiczyć, będzie lepiej.”
Czasem to działa.
Czasem nie.

Są momenty, kiedy problem nie leży w braku ruchu, ale w przeciążeniu, presji, przemęczeniu i emocjach, których nie dopuszczamy do głosu.

Bo jak przyznać, że jest źle, skoro zawodowo jesteś symbolem siły?

Perfekcjonizm – cichy wróg instruktorki

Wiele z nas to perfekcjonistki. Dbamy o szczegóły, przygotowujemy scenariusze zajęć, pilnujemy formy, diety, planu. Chcemy być profesjonalne.

Ale perfekcjonizm ma też ciemną stronę.
Nie daje przestrzeni na błąd.
Nie pozwala na odpoczynek.
Podpowiada: „Powinnaś dawać więcej.”

A gdy ciało i głowa zaczynają mówić „dość”, często je ignorujemy. Bo przecież inni liczą na nas.

Tylko że przewlekłe ignorowanie własnych granic prędzej czy później odbija się na psychice.

Instruktorka też może potrzebować wsparcia

Jednym z najtrudniejszych momentów jest przyznanie przed samą sobą:
„Nie radzę sobie.”
„Jest mi ciężko.”
„Potrzebuję pomocy.”

W świecie fitness pomoc kojarzy się z trenerem personalnym, dietetykiem, fizjoterapeutą. Rzadziej z psychoterapeutą.

A przecież głowa jest tak samo ważna jak kolana czy kręgosłup.

Skoro uczymy nasze podopieczne, żeby dbały o ciało, regenerację i balans, to dlaczego tak trudno zastosować te same zasady wobec siebie?

Media społecznościowe a zdrowie psychiczne

Nie da się pominąć roli social mediów. Porównywanie się do innych instruktorek, presja „bycia widoczną”, algorytmy, liczby, lajki – to wszystko może potęgować poczucie niewystarczalności.

Z zewnątrz widzimy sukces.
Nie widzimy przemęczenia, łez, zwątpienia.

A kiedy nasze życie nie wygląda jak perfekcyjny feed, zaczynamy myśleć, że robimy coś źle.

To pułapka.

Prawdziwa siła wygląda inaczej

Przez lata wmawiano nam, że siła to brak słabości.
Dziś wiem, że siła to umiejętność przyznania się do niej.

Siła to:

odwołanie zajęć, gdy organizm jest na granicy,
pójście na terapię,
powiedzenie „nie” dodatkowemu zleceniu,
zrobienie przerwy od social mediów,
przyznanie, że nie zawsze jest kolorowo.

Jako instruktorki mamy ogromny wpływ na kobiety, które przychodzą na nasze zajęcia. Możemy nie tylko uczyć je przysiadów i planków, ale też normalizować rozmowę o zdrowiu psychicznym.

Bo ciało i głowa to system naczyń połączonych.